ΕΕ - Φυλακή λαών και "Ευρωκομμουνιστική" - Ευρωατλαντική "αριστερά".

Του Δημήτρη Πατέλη

 Στην κρίση και στον πόλεμο αποκαλύπτεται ανάγλυφα ο χαρακτήρας της Ε.Ε., το πραγματικό της πρόσωπο, τώρα που πέφτουν τα προσωπεία. Το να επιδιώκει κανείς σε συνθήκες καταστροφικής κρίσης και πολέμου απαλλαγή απ' τα “κακά” του ευρώ εντός της ευρωζώνης, προσδοκώντας νομιμοφρόνως μετουσίωση της χρηματοπιστωτικής φυλακής των λαών που επιβάλλει καθεστώς οικονομικής (επί του παρόντος) κατοχής-αποικιοποίησης, σε “κοινωνικά δίκαιη Ευρώπη των Λαών”, είναι επιεικώς μια αφελής ουτοπία. Είναι σαν να διεκδικούσε το κίνημα κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά την προηγούμενη (στρατιωτική) κατοχή να μεταπείσει δια των διαπραγματεύσεων και να μεταρρυθμίσει τον φασιστικό άξονα και τη Βέρμαχτ…

Η διάγνωση της ιστορικής νομοτέλειας, δεν μπορεί να εδράζεται σε υποκειμενικές επιθυμίες και σε μικροαστικούς ευγενείς και ευσεβείς πόθους. Πολλώ μάλλον δε - η επαναστατική παρέμβαση σε αυτήν. Η έκβαση της κρίσης της Ευρωζώνης και της Ε.Ε. θα κινηθεί σε ένα ευρύ φάσμα πιθανών ανακατατάξεων. Εκείνο όμως που νομοτελώς αποκλείεται απολύτως, είναι τυχόν μεταστροφή της Δυτικοευρωπαϊκής Ιμπεριαλιστικής Ολοκλήρωσης (θεμελιώδους συνιστώσας του άξονα του πλέον επιθετικού Διεθνοποιημένου κεφαλαίου) σε κατεύθυνση διαφορετική από την Διακρατικομονοπωλιακή δικτατορία του κεφαλαίου, ιδιαίτερα στη φάση της οξύτατης δομικής κρίσης και του Γ' Θερμού Παγκοσμίου Ιμπεριαλιστικού Πολέμου. Μια δικτατορία που δεν διστάζει να χρηματοδοτεί και να καθοδηγεί ωμές πολεμικές παρεμβάσεις, ένοπλα πραξικοπήματα με δύναμη κρούσης τους ναζί (Κίεβο), να στηρίζει απαρτχάιντ ναζιστών, που χωρίζουν το λαό τους σε πολίτες και “μη πολίτες” (3 χώρες της Βαλτικής), να επιβάλλει όλο και πιο φασίζοντα καθεστώτα γενοκτονίας με εγκαθίδρυση αποικίας χρέους και υπό εποπτεία (Ελλάδα, Κύπρος κ.ο.κ.), να κάνει ασκήσεις στρατού για την καταστολή εξεγέρσεων σε τρίτες χώρες (Γερμανία το Φθινόπωρο του 2013) κλπ.

Τι δεν πρέπει να κάνουμε: Ο Πουλαντζάς και η ανατομία του τρόπου που συζητάμε...

Του Αντώνη Φάρα

Ένα γραμμάριο δράσης αξίζει ένα τόνο θεωρίας, μας διαβεβαίωνε ο Ενγκελς στα τέλη του 19ου αιώνα. Αν αξιολογήσουμε,  με βάση αυτή τη προτροπή του, τη δράση και τη πορεία της αριστεράς των τελευταίων χρόνων θα μπορούσαμε να κρίνουμε τη παρουσία της ως αναντίστοιχη.  Όχι γιατί δεν υπήρξαν κινηματικές διεργασίες (λχ Πλατείες) , όχι γιατί δεν αγωνίστηκε για τη προάσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων και των κοινωνικών ελευθερίων κοκ,  αλλά για το γεγονός ότι μετά τη πλήρη ενσωμάτωση «μιας κάποιας αριστεράς» που έμεινε να εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν κατάφερε να ξεφύγει από την εσωστρέφεια και να σκιαγραφήσει την προοπτική μιας δικιάς της ηγεμονίας απέναντι στη καπιταλιστική κρίση και στα «προγράμματα» των Μνημονίων.

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση λοιπόν που το κάθε γραμμάριο δράσης είναι χρήσιμο-ακόμη και αν χρειαστεί για να φτάσουμε σε αυτό να αναμετρηθούμε ξανά και από την αρχή με τον ένα τόνο θεωρίας. Το έργο του Νίκου Πουλαντζά, που γεννήθηκε σαν σήμερα (21 Σεπτεμβρίου) το 1936, με τις δεκάδες δημοσιεύσεις, άρθρα, βιβλία αποτελεί ένα τέτοιο «βαρύ»  ίσως μα αναμφισβήτητα χρήσιμο φορτίο. Προφανώς η συζήτηση πάνω στο έργο του Πουλαντζά θα ήταν καλύτερο να παίρνει τη μορφή που αναλογεί στο περιεχόμενο της: να γίνεται συλλογικό κτήμα των υποκειμένων που δρουν για να μετασχηματίσουν τις ζωές τους και όχι να αφήνεται σε μακροσκελείς αναλύσεις του αν ήταν «συνεπής αριστερός ή λενινιστής» ή αν ήταν κατ’εξοχήν και μόνο «ρεφορμιστής».

Το παραπάνω σχόλιο αντικατοπτρίζει δυστυχώς τους όρους με τους οποίους διεξάγεται στην Ελλάδα η συζήτηση πάνω στο έργο του. Ο Πουλαντζάς τείνει να αποτελεί διαχωριστική πολιτικών ρευμάτων, η συμφωνία ή η διαφωνία μαζί του απόλυτη και οριστική και η επερώτηση των ερωτημάτων που έθεσε αδιάφορη. Μπορεί να υπάρξει ειρηνικός δρόμος για το σοσιαλισμό; -Ναι, απαντούν οι μεν με θέρμη. Όχι, ανταπαντούν οι δε με μεγαλύτερη θέρμη.

Felix Guattari, Σοσιαλδημοκράτες και ευρωκομμουνιστές απέναντι στο Κράτος (Πρώτο Μέρος)

Felix Guattari, Μοριακή Επανάσταση, εκδόσεις Κομμούνα/Αντιπαραθέσεις. 

Κείμενο-Χέσιμο, σε ευρωκομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες, του Felix Guattari, γραμμένο τον Ιούλιο του 1977, πριν από τις βουλευτικές εκλογές που οδήγησαν στην ήττα της ''αριστεράς''. Αφιερωμένο σε όσους επιεικώς γελοίους θέλουν να δικαιολογήσουν τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ''θεωρητικά'' με βάση τους...Deleuze-Guattari. Δημοσιεύουμε εκτεταμένα αποσπάσματα του κειμένου.

Ο Guattari ζει την εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης του 1970, την ανάδυση των νέων οικονομικών και κρατικών δομών του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, και διατυπώνει το αίτημα της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Βλέποντας το παλιό να πεθαίνει και το νέο να πασχίζει να γεννηθεί, ο Felix Guattari, όπως και ο Gilles Deleuze, υπήρξαν γνήσια τέκνα της ιστορικής αναγκαιότητας επαναθεμελίωσης του κομμουνιστικού δρόμου.


  ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ: ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

  Δεν παύουν να αναφέρονται στο πρόγραμμά τους. Αλλά για να επιχειρήσουν να φθάσουν στην εξουσία, οι γάλλοι σοσιαλιστές και κομμουνιστές στηρίζονται μάλλον πάνω στην εμπιστοσύνη που εμπνέουν σε όλο και πλατύτερα στρώματα του πληθυσμού, καθώς και στην όλο και πιο συστηματική χρησιμοποίηση των μαζικών μέσων ενημέρωσης. Ωστόσο οι παλιές μέθοδοι φαίνεται να έχουν διατηρηθεί. Μερικοί σύμβουλοι, με μεγάλη επιρροή στο ''περιβάλλον'' του Francois Miterrand επαναλαμβάνουν το παλιό μοτίβο: "Στην αρχή μας χρειάζεται ένα ισχυρό κόμμα, μας χρειάζεται μάλιστα ένα ισχυρό Κράτος, για να δημιουργηθούν στη συνέχεια οι όροι ανάπτυξης ενός αυτοδιαχειριστικού κινήματος...'' (!!!)