…Και ξαφνικά δεν αντέχω άλλο! Πνίγομαι! Σας γράφω λοιπόν κάποιες σκέψεις μου, γιατί, αν δεν τις πω, θα σκάσω.
Περίπου δύο χρόνια πριν, ξεκινάει μία πανδημία, όπως όλοι γνωρίζουμε καλά! Και προκύπτει η εύλογη ανάγκη της τηλεκπαίδευσης. Όλοι, λοιπόν εμείς οι ευσυνείδητοι εκπαιδευτικοί, τρέξαμε μόνοι μας, χωρίς καμία κρατική βοήθεια, να αγοράσουμε υπολογιστές, να εξοπλίσουμε τα σπίτια μας με οπτικές ίνες, να διαμορφώσουμε χώρους κατάλληλους και ήσυχους στην κρεβατοκάμαρα, στο σαλόνι,… για να τους μετατρέψουμε σε σχολικές τάξεις και φυσικά να μάθουμε τα πάντα για τη WEBEX, ρωτώντας ο ένας τον άλλον, με αυτοσχέδια σεμινάρια μεταξύ μας και πολύωρες συνδέσεις για να κατανοήσουμε πώς θα ανταπεξέλθουμε στη νέα πραγματικότητα, που ξεδιπλωνόταν μπροστά μας! Παράλληλα, προσπαθήσαμε να βοηθήσουμε τους πιο φτωχούς μαθητές μας, φροντίζοντας να τους εξασφαλίσουμε ένα ταμπλετάκι ή ένα παλιό λαπ τοπ ή τέλος πάντων ό,τι μπορούσαμε να βρούμε από δω κι από κει.
Και να οι ευχαριστίες προς τους υπεύθυνους εκπαιδευτικούς που με τόσο ζήλο ανταποκρίθηκαν σε όλον αυτόν τον Γολγοθά! Δεν ξεχνάμε τα υπέροχα κυβερνητικά σποτ με τους ήρωες γιατρούς, ντελιβεράδες, εκπαιδευτικούς…
Μαζί με μας τιτάνεια ήταν και η προσπάθεια των γονέων, να μεριμνήσουν κι αυτοί μόνοι τους, επίσης χωρίς καμία κρατική βοήθεια, ώστε τα παιδάκια τους να μη χάσουν την επαφή με την τάξη τους και την αναγκαστική, βίαια, νέα σχολική πραγματικότητα!
