Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 15 Απριλίου 2023

Οι άγιες μέρες της φιλανθρωπίας


Του Μίλτου Σακελλάρη

Φιλάνθρωπος είναι, λέει, αυτός που αγαπάει τον άνθρωπο.

Σκεφτόμουνα αυτές τις άγιες μέρες, τι είναι αυτός που αγαπάει τον άνθρωπο; Τι ξεχωριστό και τι το ιδιαίτερο έχει σε σχέση με το ανθρώπινο είδος; Είναι κάτι σαν Θεός ή τουλάχιστον ημίθεος; Μήπως στην καλύτερη περίπτωση κάποιος εξωγήινος ενός ανώτερου πολιτισμού; Δεν μπορούσα να βγάλω νόημα.
Την απάντηση μου την έδωσε η ίδια ετυμολογία της λέξης.
Φιλανθρωπία σημαίνει ''αγάπη του ανθρώπου'' η υποστήριξη δηλαδή των ατόμων ή των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού που χρειάζονται βοήθεια.
Κατάλαβα λοιπόν ότι ο φιλάνθρωπος είναι ένα είδος ανθρώπου όπου όπως για τον φιλόζωο είναι απαραίτητη η ύπαρξη των ζώων και για τον φιλότεχνο η ύπαρξη των τεχνών έτσι και για αυτόν είναι απαραίτητη η ύπαρξη φτωχών και δυστυχισμένων ανθρώπων.
Αυτό το είδος της ''αγάπης'' προσφέρει αυτός που κρατάει την ταμπέλα ''φιλάνθρωπος'', μόνο που στο πίσω μέρος της ταμπέλας γράφει με μεγάλα γράμματα ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2019

«Φιλανθρωπία» και «ανθρωπισμός» στηρίζουν το σύστημα

Του Ρούντι Ρινάλντι

πό τη δεκαετία του 1990 έγινε λόγος για «κοινωνία των δύο τρίτων» ή για «δυαδική κοινωνία». Οι όροι αυτοί σχηματοποιούσαν τη μορφή του σύγχρονου κοινωνικού ζητήματος, εκτιμούσαν την έκταση και την οξύτητά του, και έδειχναν με έμφαση ότι οι μορφές ελέγχου της οικονομικής, πολιτικής, πολιτιστικής και επικοινωνιακής ισχύος έσπρωχναν ουσιαστικά εκτός κοινωνίας μια αυξανόμενη μερίδα του πληθυσμού. Η «κοινωνία των 2/3» ήταν το αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών κατεδάφισης των θεσμών κοινωνικής προστασίας και αλληλεγγύης που εφάρμοζαν τα μεταπολεμικά χρόνια οι κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων κυρίως χωρών. Η συνθήκη του Μάαστριχτ (1992) θεωρείται ορόσημο στην Ευρώπη για την εφαρμογή πολιτικών που οδηγούσαν στην κοινωνία των 2/3.
Και τότε και τώρα ξεχνιούνται ορισμένα πράγματα που δεν ανάγονται απλώς στον «νεοφιλελευθερισμό». Πρώτα απ’ όλα, το Μάαστριχτ ήρθε μετά από τρία κορυφαία γεγονότα: την κρίση του 1987, την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ το 1989-91 και τον πόλεμο στον Κόλπο. Δεύτερον, η διαδικασία που άνοιξε μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου δεν ήταν μια γενικά και αόριστα «παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού», μια κυριαρχία της αγοράς. Στην ουσία σχεδόν αδιάκοπα λειτουργούσε το σχήμα «κοινωνικοποίηση των ζημιών, ιδιωτικοποίηση των κερδών» στο εσωτερικό κάθε χώρας, και «εθνικοποίηση των ζημιών και διεθνοποίηση των κερδών» σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέσα από αυτή τη διαρκή διαδικασία ξεπετάχθηκαν δυνάμεις, άλλαξαν οικονομίες, καταστράφηκαν χώρες και τομείς, άλλαξαν σύνορα, έγιναν πόλεμοι οικονομικοί, κρυφοί, κανονικοί και τόσα άλλα, που διέψευσαν τους διαφημιστές του καπιταλισμού των χρόνων 1989-91.

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2019

Γενναιοδωρία...

Μία κυρία  ρώτησε τον πωλητή στη λαϊκή αγορά : «Πόσο πουλάτε τα αυγά;»

Ο φτωχός πωλητής απάντησε, « 0.25 € το ένα αυγό, κυρία».

Τότε η κυρία του είπε: «Θα πάρω 6 αυγά για 1,25 € ή αλλιώς φεύγω».

Ο φτωχός πωλητής απάντησε: «Ελάτε να τα πάρετε με την τιμή που θέλετε. Ίσως αυτό να είναι μια καλή αρχή γιατί δεν έχω πουλήσει ούτε ένα αυγό σήμερα ».

Πήρε τα αυγά και έφυγε με την αίσθηση ότι κέρδισε. Πήρε στο φανταχτερό της αυτοκίνητο και πήγε σε ένα εστιατόριο με τη φίλη της. Εκεί, παρήγγειλαν ό, τι τους άρεσε. Έφαγαν λίγο και άφησαν πολλά από αυτά που παρήγγειλαν. Στη συνέχεια πήγε να πληρώσει το λογαριασμό. Ο λογαριασμός ήταν 45.00 €.  Έδωσε 50.00 € και ζήτησε από τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου να κρατήσει τα ρέστα.

Αυτό το περιστατικό ίσως φαινόταν αρκετά φυσιολογικό για τον ιδιοκτήτη, αλλά θα ήταν σίγουρα πολύ επώδυνο για τον φτωχό πωλητή των αυγών.

Το θέμα είναι, γιατί επιθυμούμε να δείχνουμε πάντα ότι έχουμε την εξουσία όταν αγοράζουμε από τους φτωχούς και φαινομενικά υποδεέστερους; Και γιατί γινόμαστε γενναιόδωροι σε όσους δεν χρειάζονται καν τη γενναιοδωρία μας;;;

Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017

Πληρωμένη ελεημοσύνη, η μόδα των γιορτών

Του Πάνου Σίκειλου

Όσο περνά ο καιρός, μας χαρακτηρίζει όλο και περισσότερο η απληστία, η ζήλια για τα αποκτήματα του γείτονα, η μισαλλοδοξία. Όλες οι αρετές των πολιτισμών που κληροδότησαν οι παλαιότερες γενιές πάνε στράφι, την ίδια στιγμή που ακόμα και ο πόλεμος γίνεται για ένα μάτσο ιδιοκτησίες. Στη φτωχή Ελλάδα, το φάντασμα της ευμάρειας άφησε δυσαναπλήρωτο κενό στην ψυχή του καταπιεσμένου πολίτη. Αυτό το κενό προσπάθησε, χρόνια τώρα, να αναπληρώσει με ψυχαναγκασμούς και υποκουλτούρα. Οι συνέπειες του ηθικού μας ξεπεσμού ως τα σήμερα, είναι κάθε άλλο παρά τυχαίες. Μόνο που προτιμάμε να μην τις βλέπουμε.

Είναι σύνηθες να βλέπουμε την ελεημοσύνη καιροσκοπικά. Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα και ενώ φρεσκάρει την μπουρζουά γκαρνταρόμπα των σουέτ παλτών -η γκαρνταρόμπα του ιδεοψυχαναγκασμού είναι κλειδαμπαρωμένη για χρόνια- ο νοικοκυραίος τσεκάρει τί του περισσεύει, «να το δώσουμε σε κάποιο παιδί μωρέ…». Ενώ η κοινωνία δείχνει να έχει χάσει κάθε ηθική αφετηρία, ο κύρης του σπιτιού φέρνει στον ουρανίσκο τη γνωστή καραμέλα, όχι όμως απροσκάλεστος. Επιδίδεται στους γνωστούς αφορισμούς από τον καναπέ, γιατί έτσι τον κουρδίζει το σαπιοκάναλο που βλέπει. Και ξάφνου, το ίδιο παρωχημένο τηλεκανάλι αλλάζει ρότα: «Πλήθος επωνύμων έδωσε το παρόν στο φιλανθρωπικό γκαλά της κας Μ. Β., υπό την αιγίδα της εκκλησίας της Ελλάδος. Τα χρήματα θα διατεθούν στο πρόγραμμα της αρχιεπισκοπής “Εκκλησία στο σπίτι”…»

Πέμπτη 12 Οκτωβρίου 2017

Η φιλανθρωπία ενώνει τους δούκες

Ως γνωστόν το in.gr ανήκει πλέον στον κύριο Μαρινάκη. 
Ως γνωστόν ο κύριος Μαρινάκης είναι Ολυμπιακός. Αν και αυτό δεν τον εμποδίζει να κάνει μεγάλες χρηματικές δωρεές στο Βαρδινογιαννέικο και να απολαμβάνει το ανάλογο λιβανιστήρι από το Star Channel. 

Ως γνωστόν 
ο κύριος Μαρινάκης είναι «δεξιός» και «αντιπολιτευόμενος». Έτσι τουλάχιστον φαίνεται από τις παρέες του και τα έντυπα που εκδίδει. 

Για δείτε λοιπόν πρωτοσέλιδο του «δεξιού» και «αντιπολιτευόμενου» κυρίου Μαρινάκη. 

Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2016

«Η αστική φιλανθρωπία μέθοδος ταπείνωσης και διαφθοράς»: Ένα επίκαιρο Χριστουγεννιάτικο άρθρο του… 1935!

Επιμέλεια: Αλέκος Χατζηκώστας

Χαρακτηριστικό της εορταστικής περιόδου για μία ακόμη χρονιά είναι η διοργάνωση από σειρά «κοινωνικούς φορείς» (που κυριαρχούν κάθε είδους αστοί και μικροαστοί «φιλεύσπλαχνοι»)   κάθε είδους «φιλανθρωπικών εκδηλώσεων» με στόχο την «εξασφάλιση χαράς» στους άνεργους, τους άστεγους και γενικότερα τους διαρκώς αυξανόμενους φτωχούς της σύγχρονης «ισχυρής Ελλάδας». Όμως η φιλανθρωπία δεν είναι ανθρωπισμός. ‘Η καλύτερα οι καταπιεσμένοι θα πρέπει να παλέψουν για μια κοινωνία ανθρώπινη, μια κοινωνία όπου οι παραγωγοί του πλούτου θα είναι οι πολιτικά και κοινωνικά κυρίαρχοι του και θα τον χρησιμοποιούν για να καλύπτουν τις ολοένα και αυξανόμενες ανάγκες τους. Μια κοινωνία δηλαδή που δεν θα έχει ανάγκη από φιλάνθρωπους, μια κοινωνία της πραγματικής αλληλεγγύης, μια κοινωνία σοσιαλιστική!
Στο σημείωμα μας αυτό παρουσιάζουμε δύο ντοκουμέντα από το παρελθόν που καταπιάνονται και θεωρητικά-πρακτικά με το ζήτημα αυτό

Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου 2016

Άγρια λιτότητα και φιλανθρωπία

Της Αφροδίτης Τζιαντζή


Kάνε το καλό, αλλά μην το ρίξεις στο γιαλό: διαφήμισέ το με κάθε τρόπο. Κάλεσε τις κάμερες, τους δημοσιογράφος, βγάλε σέλφι με τους καταφρονεμένους, κάνε δηλώσεις. Αυτό κάνουν τράπεζες, εταιρείες, κανάλια και επώνυμοι πολιτικοί.
Σε φιλανθρωπικό τουρνουά μπάσκετ του Συλλόγου Υπαλλήλων της Βουλής παραβρέθηκε ε ο αρχιεπίσκοπος, που φωτογραφήθηκε κρατώντας (όχι φορώντας) αθλητική φανέλα που έγραφε ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ. Στην πρώτη σειρά και ο Ανδρέας Λοβέρδος, πασίγνωστος και αυτός για την κοινωνική ευαισθησία του (βλ. διασυρμός οροθετικών γυναικών). «Στρατηγικό σύμμαχο» στο φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας χαρακτήρισε ο αρχιεπίσκοπος τη Eurobank, στη διάρκεια του «γεύματος αγάπης» που παρέθεσε ο όμιλος με την ευκαιρία των Χριστουγέννων. Η τράπεζα είναι ένας «κοινωνικός οργανισμός», είπε ο πρόεδρος της Eurobank, «που δεν μπορεί να είναι επιτυχημένος εάν επιδιώκει μόνο το βραχυπρόθεσμο κέρδος και τις υψηλές αποδόσεις χωρίς κοινωνική ευθύνη».

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2016

Ο Σόρος και οι μεθοδεύσεις του στην Ευρώπη

Ο Τζ. Σόρος βρεβευεται από τον πρόεδρο της Ουκρανίας, Ποροσένκο για το “φιλανθρωπικό του έργο” στην Ουκρανία
Η Ελλάδα χώρα-κλειδί στους σχεδιασμούς του Open Society Initiative for Europe
Ο βασικός όγκος των 2.576 εγγράφων του Τζωρτζ Σόρος που διέρρευσαν και δημοσιεύθηκαν από την ιστοσελίδα DCLeaks ρίχνει φως στην ανάμειξη του μεγιστάνα στις ουκρανικές υποθέσεις και στην προσπάθεια διαμόρφωσης της κοινής γνώμης της Δ. Ευρώπης για το πραξικόπημα του Φεβρουαρίου του 2014, μέσω μιας σειράς προγραμμάτων και παρεμβάσεων στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Σε έγγραφο του 2015 του Open Society Initiative for Europe (OSIFE) με τον τίτλο The Ukraine debate in Western Europe αναφέρονται τα εξής: «Η ανάδυση μιας ‘Νέας Ουκρανίας’ φέρει μαζί της την ευκαιρία της αναζωογόνησης του ευρωπαϊκού σχεδίου».
«Ωστόσο, αυτό περιπλέκεται από την απροθυμία ορισμένων παραγόντων της Ε.Ε. να αποδεχθούν την επανάσταση της ‘Μαϊντάν’ ως δημοκρατική και την ουκρανική κυβέρνηση ως νόμιμη. Αυτοί οι παράγοντες έχουν τη δική τους ατζέντα –που σχετίζεται με τις δικές τους εκτιμήσεις για τη Ρωσία– και ως εκ τούτου θα είναι δύσκολο να τους επηρεάσουμε», και προσθέτει ότι, «για άλλες ομάδες και πρόσωπα, στην πολιτική αριστερά και σε διάφορα κοινωνικά κινήματα, μπορεί κάποιος να ανιχνεύσει τη σύγχυση σχετικά με την κατάσταση στην Ουκρανία».

Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016

Φιλάνθρωποι

Του Alexandros Raskolnik

Ο φιλάνθρωπος είναι πληγή στη σφαίρα της ηθικής, έγραφε κάπου ο Όσκαρ Ουάιλντ, και τον θυμήθηκα με αφορμή την είδηση που διάβασα ότι η κυρία ενός κυρίου εφοπλιστή, ανέλαβε να πληρώσει το ειδεχθές, παράνομο και αντισυνταγματικό χαράτσι που επιβλήθηκε, μεταξύ όλων μας, και στο «Χαμόγελο του Παιδιού».
Στα πλαίσια της… «εθελοντικής» φορολογίας των εφοπλιστών, θα έλεγε κάποιος κακοπροαίρετος και μουρτζούφλης…
Όταν ανέλαβε την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Έλληνες πλοιοκτήτες έτρεμαν ακόμη την κυβέρνηση του «αριστερού» μικρού τιμονιέρη Αλέξη κι έδιναν σημασία στις αερολογίες του, όσοι τουλάχιστον από αυτούς, τον έπαιρναν στα σοβαρά. Οι εποχές αυτές όμως έχουν παρέλθει, σχολίαζε προ καιρού και η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου.

Σάββατο 12 Μαρτίου 2016

Το λιοντάρι δεν θα καταδεχόταν ποτέ να γίνει πρέσβης καλής θελήσεως της UNESCO...

Στη ζούγκλα το λιοντάρι είναι ναι μεν άγριο, αλλά έντιμο: θα κυνηγήσει και θα ξεκοιλιάσει το ελάφι δίχως να του υποσχεθεί, για παράδειγμα, πως θα αποζημιώσει την οικογένειά του για την απώλειά της. Στη νεοφιλελεύθερη ζούγκλα, ωστόσο, η αγριότητα βαδίζει χεράκι χεράκι με την ανεντιμότητα. Οι "rich and famous" θα χρησιμοποιήσουν κάθε θεμιτό κι αθέμιτο τρόπο ώστε οι μικρομεσαίοι να σηκώνουν τα φορολογικά βάρη και των κροίσων, αλλά την ίδια ώρα θα δωρίσουν ένα ελάχιστο μέρος τής περιουσίας τους για τους πρόσφυγες, τους ανάπηρους ή τους καρκινοπαθείς για να θαυμάσει το πόπολο τη φιλανθρωπία τους κι ευελπιστώντας να εξασφαλίσουν, παραλλήλως, μια επιπλωμένη με όλα τα κομφόρ σουίτα στη βασιλεία των ουρανών. Το λιοντάρι δεν θα αυτοεξευτελιζόταν ποτέ με αυτόν τον τρόπο ούτε θα καταδεχόταν να εξαπατά τα θύματά του τόσο χυδαία. Κι ας μην γίνει ποτέ πρέσβης καλής θελήσεως της UNESCO...

Παρασκευή 11 Μαρτίου 2016

Ο ρόλος της «Αριστεράς» στο «μεταναστευτικό» και η χυδαία αντιμετώπιση του Ελληνικού Λαού

Του Σπύρου Λούη

Είναι να οργίζεται κανείς με τον βρώμικο ρόλο της «Αριστεράς» μας «Ριζοσπαστικής» (βλ. ΛΑΕ) αλλά πλέον και της «Κομμουνιστικής» (βλ.ΚΚΕ, ΚΚΕ-μλ..) σε σχέση με το μεταναστευτικό ζήτημα.
Την ώρα δηλαδή που ο απελπισμένος Λαός μας πένεται και χιλιάδες Έλληνες κινδυνεύουν από άμεση ένδεια (κόκκινα δάνεια-συντάξεις πείνας-απληρωσιά και ανεργία) και η Νεολαία μας έχει χάσει κάθε ελπίδα για ένα υγιές μέλλον με δουλειά και οικογένεια…την ίδια ώρα αυτά τα πολιτικά και κοινωνικά αθύρματα ΕΧΟΥΝ ΕΞΑΠΟΛΥΣΕΙ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥΣ για να αποκλείσουν κάθε δικαιολογημένη αντίδραση του λαού, με βάση βέβαια τις εντολές της Υ/Ε και του… ΣόροςΕκμεταλλεύονται δηλαδή ξεδιάντροπα όλοι αυτοί οι πολιτικοί τυχοδιώκτες τον ανθρωπισμό του λαού μας, όταν βέβαια ήταν η Υ/Ε που δημιούργησε με τους πολέμους της την προσφυγιά, και όταν τα παγκοσμιοποιητικά «αριστερά» παράσιτα που τους υποστήριζαν (άμεσα ή έμμεσα, με τις «ίσες αποστάσεις» που κρατούσαν) δεν είχαν  καμιά ανθρωπιά.
ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΘΛΙΑ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΤΥΠΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ
Και όλα αυτά τη στιγμή που ένα τεράστιο κύκλωμα ΜΚΟ, Κράτους, ΕΕ χρηματοδοτεί με δισεκατομμύρια «ευρωδολλάρια» την παραμονή τους (προσωρινή ή μόνιμη) στα πλαίσια της μετατροπής της χώρας μας σε αποθήκη και κέντρο διαλογής φτηνών εργατών! [Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ: Όχι στη μετατροπή της Ελλάδας σε αποθήκη μεταναστών και διαμετακομιστικό κέντρο]
Η τέτοια στάση της «Αριστεράς» παίρνει πλέον τέτοιες διαστάσεις που προβληματίζει ακόμα και τον πιο καλόπιστο αριστερό και προοδευτικό άνθρωπο!

Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2016

Φιλανθρωπία ή αλληλεγγύη;

Του Περικλή Κοροβέση

Αυτός είναι καλός άνθρωπος και πολύ φιλάνθρωπος
Είναι μια φράση που την ακούμε συχνά χωρίς να μας κάνει καμιά ιδιαίτερη εντύπωση. Συνήθως πάει το μυαλό μας σε κάποιο ευσεβή νοικοκύρη που κάνει αγαθοεργίες και δίνει ελεημοσύνες. Δεν βλέπουμε τίποτε το παράξενο.
Οπως δεν μας ξενίζει όταν κάποιος είναι φιλόζωος, φίλαθλος, φιλόκαλος, φιλόλογος, φιλόσοφος, φιλόμουσος ή φιλομαθής. Ολες αυτές οι ιδιότητες προσδιορίζουν κάποιους ανθρώπους που έχουν αγάπη και πάθος για κάποιο αντικείμενο της αρεσκείας τους.
Αλλος την μπάλα, έτερος τη μουσική ή το βιβλίο ή ακόμα τα σκυλιά ή τις γάτες, που είναι ζωντανά όντα και δέχονται τον άνθρωπο ως κυρίαρχό τους. Σε όλες τις περιπτώσεις ο άνθρωπος είναι υποκείμενο που έχει ένα αντικείμενο της αρεσκείας του.
Στη λέξη φιλάνθρωπος υπάρχει επίσης ένα υποκείμενο και ένα αντικείμενο. Με τη διαφορά πως εδώ το αντικείμενο είναι ο άνθρωπος και δεν είναι συνάνθρωπος. Και αυτό σημαίνει πως διαθέτει μια ανώτερη δύναμη πάνω στον άνθρωπο. Αλλά σύμφωνα με τους θεολόγους αυτή τη δύναμη την έχει μόνο ο Θεός. Στους ανθρώπους αυτό λέγεται εξουσία πάνω στον άνθρωπο που είναι, φυσικά, το αντικείμενό της.

Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2015

Οι χορτάτοι μιλούν για τους πεινασμένους και κηρύσσουν τη «φιλανθρωπία»

Του Χρήστου Κάτσικα

Οπως σημειώνει ο Μακιαβέλι στο βιβλίο του «O ηγεμόνας», το καλό πρέπει να το κάνεις με δόσεις για να σε θυμούνται και να σ' ευγνωμονούν. Το κακό πρέπει να το κάνεις αποφασιστικά, γρήγορα και δραστικά. Ετσι κάπως σκέφτηκε η τηλεοπτική φιλανθρωπία, μέρες που είναι, και βάλθηκε να παρουσιαστεί με τη λεοντή του κοινωνικού παρηγορητή. Αυτό άλλωστε γινόταν ανέκαθεν. Οι ισχυροί με το ένα χέρι μοίραζαν τη φτώχεια, τον θάνατο και το περιθώριο, και με το άλλο πρόσωπο, σαν Ιανός, εμφανίζονταν να αγαθοεργούν και να απαλύνουν τα κοινωνικά τραύματα.

Η φιλανθρωπία των «ωσαννά», το ενσταντανέ για λίγο γάλα σε λίγους, η καλλιέργεια της υπέρκοσμης ελπίδας. Οι Φαρισαίοι του συστήματος, έχοντας τις κάμερες και την τηλεοπτική δημοκρατία στο χέρι τους, μπορούν ακόμα να χαλιναγωγούν την οργή του κόσμου καθηλώνοντάς την σε ανώδυνα κανάλια. Από μία άποψη, προσεγγίζοντας με αφαίρεση τα γεγονότα, φανταζόμαστε πως κάπως έτσι λειτουργούσε ο Μεσαίωνας. Δίπλα στο παλάτι των ηγεμόνων ή του βασιλιά, οι οποίοι έστελναν «το πόπολο» να πεθάνει στον πόλεμό τους, συνωστίζονταν φτωχοί, ανάπηροι, άκληροι, απόκληροι. Σ' αυτούς πετούσε ο μονάρχης το ξεροκόμματο και η εκκλησία την ευλογία της, ώστε «η εξωοικονομική καταπίεση να γίνεται ισχυρότερη της φορολογίας» (Μαρξ) και να μακροημερεύει η κυριαρχία τους. Αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, που είναι, η φιλανθρωπία είναι η δίδυμη αδελφή της, η παρηγορήτρια ιδέα για να ξεστρατίζουν οι αγώνες και να αποζητιέται «η φάτνη για το ορφανό» και η κούφια απαντοχή για τον ζητιάνο.

Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2015

Η φιλανθρωπία της σιωπής και της (συν)ενοχής

Του Θανάση Αλεξίου

Ενώ καραβιές προσφύγων καταφτάνουν στη χώρα μας από τις εμπόλεμες περιοχές (Συρία, Λιβύη, Αφγανιστάν κ.ά.)  παρατηρεί κανείς ένα ιδιότυπο φαινόμενο. Από τη μια την σχεδόν ανύπαρκτη παρουσία κρατικών και ευρωκοινοτικών υποδομών στην υποδοχή αυτών των ανθρώπων και στην αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος, εκτός της καταγραφής-πιστοποίησης, και από την άλλη, την σχετικά «δυναμική» ενεργοποίηση ξένων και ελληνικών ΜΚΟ και φιλανθρωπικών οργανώσεων. Η εντύπωση που δίνεται είναι ότι το κράτος λειτουργεί υπολειμματικά  για να νομιμοποιήσει την φιλανθρωπία των ΜΚΟ. Κάπου παραπέρα ως ταξιθέτες  «εποπτεύουν» και οι διάφορες οργανώσεις του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες. Το κοινό όλων αυτών των «οργανωμένων» παρεμβάσεων είναι η σιωπή γύρω από τις αιτίες του προβλήματος ως ο πόλεμος να έπεσε από τον ουρανό.  Αυτό που «επείγει» είναι η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Υπό την πίεση αυτού του αδυσώπητου δεδομένου, οποιαδήποτε ερωτήματα τόσο για τη φύση του πολέμου όσο και για τη μορφή του ακτιβισμού που αναπτύσσεται απωθούνται. Ασφαλώς και μπορεί να κατανοήσει κανείς τους ανθρώπους που με προσωπική εργασία και αίσθημα προσφοράς φροντίζουν και συμπαραστέκονται τους κατατρεγμένους ανθρώπους.

Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2014

Σοσιαλισμός και φιλανθρωπία

Του Βασίλη Ραφαηλίδη

«Η αντικατάσταση στην εξουσία των πλουσίων από τους φτωχούς, που πολύ θα ήθελαν να είναι αυτοί οι πλούσιοι, δεν είναι σοσιαλισμός,  είναι χυδαίος λαϊκισμός. Και ο λαϊκισμός είναι η μήτρα του φασισμού. Το πρόβλημα στο σοσιαλισμό δεν είναι να φαν οι φτωχοί, αλλά να μην υπάρχουν φτωχοί και τώρα και στο μέλλον και πάντα. Ο σοσιαλισμός είναι η υπέρτατη μορφή ανθρωπισμού, δεν είναι πρόσκαιρο βόλεμα των αναξιοπαθούντων. Το πρόσκαιρο βόλεμα των αναξιοπαθούντων είναι φιλανθρωπία, που έχει βέβαια το νόημά της και την αξία της, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέεται με τον ανθρωπισμό εξαιτίας της κοινής, και στους δύο όρους, λέξης άνθρωπος. Όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, ο ανθρωπισμός είναι έννοια γένους σε σχέση με τη φιλανθρωπία που είναι έννοια είδους. Ο ανθρωπισμός εμπεριέχει και γεννά τη φιλανθρωπία. Που ωστόσο παραμένει έννοια πολύ στενή σε σχέση με τον ανθρωπισμό. Η φιλανθρωπία είναι μια προσωρινή λύση εν αναμονή της μόνιμης, που καθοδηγείται από την άνευ όρων αγάπη για όλους τους ανθρώπους, και τον άνευ όρων σεβασμό όλων των ανθρώπων.

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014

(ημι)Κρατική φιλανθρωπία

Η κοινωνική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού

Του Γιώργου Ρακκά 
Στη Λατινική Αμερική, κατά τη δεκαετία του 1980, το κύμα των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων ήρθε πολύ σύντομα αντιμέτωπο με το φάσμα της ακραίας φτώχειας. Τότε, το ΔΝΤ λανσάρισε έναν νέο τύπο «κοινωνικής πολιτικής», που στόχευε στο να διαχειριστεί τις ακραίες συνέπειες της σαρωτικής κατάρρευσης κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους. Αντίστοιχες πρακτικές υιοθετήθηκαν και στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, για τη διαχείριση της κοινωνικής κατάρρευσης που προκάλεσαν οι «θεραπείες σοκ».
Η λογική του ΔΝΤ στηρίχτηκε σ’ εκείνη των βρετανικών «νόμων περί φτώχειας» και εισήγαγε μια νέα μορφή προνοιακής παρέμβασης, μέσω της μεταβίβασης μικροποσών σε στοχευμένες, αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες. Ο σκοπός ήταν να επιτευχθεί ένα μίνιμουμ κοινωνικής βιωσιμότητας, ο οποίος θα εξασφάλιζε μια σχετική κοινωνική ευταξία τόσο απαραίτητη για τη λειτουργία της οικονομίας της αγοράς. Κρατική φιλανθρωπία, λοιπόν, για την άμβλυνση των πιο τερατωδών αντιφάσεων που δημιουργούσε ο φονταμενταλισμός της αγοράς.

Τρίτη 8 Ιουλίου 2014

Φιλανθρωπία ή Κοινωνικός Ακτιβισμός;

Δύο όροι, δύο στάσεις ζωής στις οποίες δίδονται διαφορετικές νοηματοδοτήσεις και πρόσημα, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά. Πρόκειται, πράγματι, για μία διελκυστίνδα δύο αντίθετων μεταξύ τους στάσεων ζωής ή μήπως τελικά πρόκειται για ταυτόσημες εννοιολογικά έννοιες που όμως στη σύγχρονη εποχή διαφοροποιείται η πρακτική τους εφαρμογή;
Εύκολα θα μπορούσε να διακρίνει κανείς μελετώντας τις δύο αυτές έννοιες, ότι πρόκειται για δύο στάσεις ζωής με κοινωνική και ιστορική συνάφεια, κατά συνέπεια θα ήταν ανώφελο να εμπλακούμε σε μία ανιστορική ονοματολατρεία, από τη στιγμή που αναδεικνύεται πιο συνεπές και χρήσιμο να φωτιστεί η διαφορετικότητα στις σύγχρονες νοηματοδοτήσεις τους. Η Φιλανθρωπία και ο Κοινωνικός Ακτιβισμός έχουν ως κοινή συνισταμένη την ανθρώπινη ενεργητικότητα, τον εθελοντισμό, την προσφορά και την αλληλεγγύη, με απαραίτητη προϋπόθεση ότι ο «άλλος» γίνεται ο όρος της ύπαρξής μας. Άρα το ερώτημα που προκύπτει δε είναι «πράξη ή όχι», αλλά κυρίως «τι είδους πράξη;».

Κυριακή 6 Απριλίου 2014

Κατάντησαν την Ελλάδα χώρα τριτοκοσμική και τους μαθητές της ζητιάνους

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Μετά τις δωρεές σε τρόφιμα από το γνωστό «Ίδρυμα Νιάρχου» σε μαθητές σχολείων φτωχών και υποβαθμισμένων περιοχών της χώρας μας, ένα νέο φιλόδοξο «πρόγραμμα» έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η χώρα μας ζει πλέον τριτοκοσμικές καταστάσεις και η οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση των Ελλήνων εργαζομένων, προκαλεί τον «οίκτο» κάποιων Ελληνοαμερικανικών Οργανώσεων, από τους διαχρονικούς και βασικούς συνομιλητές των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων 40 χρόνων και όχι μόνο.

Οι εμπνευστές μάλιστα του «προγράμματος» του έδωσαν τον ταπεινωτικό τίτλο «Υιοθέτησε-Ένα-Ελληνικό-Σχολείο» θεωρώντας, προφανώς, ότι τα ελληνικά σχολεία με τους μαθητές, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν σ’ αυτά, έχουν μείνει «ορφανά» καθώς τυγχάνουν όλο και μικρότερης κρατικής μέριμνας. 

Ήδη, ένα δημοτικό σχολείο ζήτησε και πήρε τη βοήθεια των 500 ευρώ για πετρέλαιο, ενώ Ενώσεις Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων, όπως αυτός του Δήμου Αχαρνών όπου μοιράζονται και γεύματα στους μαθητές από το «Ίδρυμα Νιάρχου», αιτήθηκαν της σχετικής οικονομικής βοήθειας που ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των 500 ευρώ για κάθε ένα από τα 15 σχολεία που θα ενταχθούν στο πρόγραμμα. Αναμένεται συνέλευση των Συλλόγων των σχολείων για το αν θα αποδεχτούν τη «βοήθεια» ή όχι. 

Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2014

Η παμπάλαια "σύγχρονη" ιδεολογία της φιλανθρωπίας

Με αφορμή εντυπωσιακές ενέργειες του Μπιλ Γκέιτς, του Γουόρεν Μπάφετ και άλλων αμερικάνων δισεκατομμυριούχων που φέρονταν να δώρισαν αξιοσέβαστα χρηματικά ποσά σε φιλανθρωπικούς οργανισμούς, μια ευρύτατη συζήτηση ξεκίνησε προ πενταετίας στα αμερικάνικα ΜΜΕ για την έννοια και τον ρόλο της φιλανθρωπίας στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο την περίοδο όξυνσης της οικονομικής κρίσης. Οι βασικοί άξονες της συζήτησης αυτής “πέρασαν” μέσω των λεγόμενων έγκριτων ΜΜΕ περίπου αστραπιαία και στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, όπου άνευ ορατού αντίλογου αναπαράγονται διεκδικώντας να αποκτήσουν ισχύ (μιας νέας) ιδεολογίας. 
Οι επί του θέματος πρωτογενείς δηλώσεις, επιχειρήματα, εκτιμήσεις και προτάσεις που έχουν δημοσιοποιηθεί, συνθέτουν μια αρκετά μεγάλη πρώτη ύλη. Ξεκινάμε από αυτές σταχυολογώντας τις πλέον ενδεικτικές περιπτώσεις. Αναδημοσιεύοντας μια σειρά από αντιπροσωπευτικές δημόσιες τοποθετήσεις των φερόμενων ως “ειδικών περί φιλανθρωπίας” από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Στέισι Πάλμερ, εκδότρια της έντυπης έκδοσης του Chronicle of Philanthropy: «Θα είναι κάτι πολύ σημαντικό για τους πλούσιους να μπορούν να πουν ‘δωρίζω τόσα λεφτά όσα ξοδεύω με τόσους άλλους τρόπους’. Η ξεκάθαρη πίεση στις ελίτ του χρήματος βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα και τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα δείχνουν ότι υπάρχει μια τάση. Εκείνοι που έχουν αρκετά χρήματα για να δωρίσουν αλλά δεν έχουν μέχρι σήμερα σκεφτεί κάτι τέτοιο, πιθανόν να εμπνευστούν από τις πράξεις του Γκέιτς και του Μπάφετ.»

Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014

Ναι στην Αλληλεγγύη μας, όχι στην «φιλανθρωπία» τους

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Το έγκλημα είναι τόσο μάταιο όσο και η φιλανθρωπία»

(Ευγένιος  Ιονέσκο)

Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου καθώς φιλοξενήθηκε σε περίοπτη θέση στα διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης: Ο ιδρυτής του «Facebook», ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ, κατέκτησε την κορυφή στη λίστα των «φιλανθρώπων» του πλανήτη μέσα στο 2013. Ο κ.Ζούκερμπεργκ μετά της συζύγου του, σύμφωνα με τους «Financial Times», έκαναν την χρονιά που έφυγε «φιλανθρωπίες» ύψους 990 εκατομμυρίων δολαρίων. Εν τω μεταξύ στον κόσμο που η «φιλανθρωπία» των Ζούκερμπεργκ διαφημίζεται τόσο αφειδώλευτα, κάθε μέρα πεθαίνουν 50.000 άνθρωποι λόγω πείνας, λόγω ασιτίας, λόγω φτώχειας. Αλλά ο θάνατος 35 ανθρώπων κάθε λεπτό της ώρας - λόγω φτώχειας - δεν θεωρείται εξίσου σημαντική είδηση με την «φιλανθρωπία» του κ. Ζούκερμπεργκ…

Μια ακόμα είδηση που δεν είχε αντίστοιχη προβολή με την «φιλανθρωπία» του κ.Ζούκερμπεργκ είναι εκείνη που αφορά τη θηριώδη αύξηση της περιουσίας του κ.Ζούκερμπεργκ. Μέσα στο 2013, έκτη χρονιά της εντεινόμενης οικονομικής κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο, ο κ.Ζούκερμπεργκ αποκόμισε κέρδη ύψους 10 δισ. δολαρίων. Το σύνολο δε της περιουσίας του υπολογίζεται πλέον στα 19 δισ. δολάρια. Δηλαδή μέσα στο 2013 τα δισεκατομμύρια του κ.Ζούκερμπεργκ αυξήθηκαν κατά 112%. (Σημείωση: οι 100 υπερδισεκατομμυριούχοι «Ζούκερμπεργκ» του πλανήτη έφτασαν το 2013 να κατέχουν περιουσία που ξεπερνά σε μέγεθος ολόκληρο το ΑΕΠ της Γερμανίας!)…