Του Γιώργου Ηλ. ΤσιτσιμπήΤο «πλήθος» γίνεται
«λαός» όταν σταματά να γκρινιάζει και αρχίζει να διαμαρτύρεται και να
διεκδικεί.
Είναι
αλήθεια πως υπάρχουν έννοιες που γειτνιάζουν, αλλά δεν ταυτίζονται. Έννοιες,
που βαρύνονται με ουσιώδεις ποιοτικές διαφορές. Το «πλήθος», για
παράδειγμα, είναι ένα αριθμητικό σύνολο πραγμάτων ή όντων, ένα συνονθύλευμα,
ενώ «λαός» είναι το σύνολο ανθρώπων μιας οργανωμένης κοινωνίας, από την οποία
προέρχονται οι πολίτες. Αυτή η διαφορά του αριθμητικού συνόλου και του
συνειδητοποιημένου συνόλου, είναι που ανάγει την έννοια του λαού σε ανώτερο
επίπεδο
Ένα τέτοιο
φαινόμενο είχαμε, κατά την γνώμη μας, στην τελευταία απεργιακή
συγκέντρωση. Μαζική και διεκδικητική, έδειχνε μια διάθεση που είχαμε καιρό
να δούμε.
Έξυπνη η επιλογή, όσων είχαν την
ευθύνη της συγκέντρωσης, να αφήσουν τους εγωισμούς και να προτάξουν τον από
κοινού αγώνα στα κοινά προβλήματα, βάζοντας μπροστά τα σωματεία. Τι
πιο όμορφη ποικιλομορφία, να βλέπεις συλλόγους εργαζομένων, με τα πανό τους και
τα συνθήματά τους, να βαδίζουν μαζί ξεπερνώντας τις ιδεολογικές τους διαφορές
χωρίς όμως να τις απεμπολούν. Δε είναι όλοι ίδιοι και το ξέρουμε, αλλά αυτή η
ενότητα στην πράξη στέλνει ελπιδοφόρο μήνυμα στην κοινωνία. Φαίνεται
πως ο κόσμος αντιλαμβάνεται και ανταποκρίνεται, όταν βλέπει κινήσεις που
προσπαθούν να αναδείξουν συλλογικά τα προβλήματα. Γι’ αυτό, ίσως, και είχαμε
πλατείες γεμάτες, εν αντιθέσει με άλλες φορές που το κάθε «κομματικό μαγαζί»
έπιανε κι από μια άκρη, δημιουργώντας τρεις και τέσσερις διαφορετικές
συγκεντρώσεις.