Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλί: Κάποιοι Έλληνες δεν με θέλουν…

Διαβάστε την ανάρτηση του ίδιου στο FB και κοινοποιήστε την πριν είναι αργά…

Πόντιος Αγωνιστής: Ανοιχτό Κάλεσμα Αλληλεγγύης Ενάντια στην Αδικία

Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλί 

Οι εμπειρίες μου κατά τη διαδικασία αίτησης ασύλου μου έχουν δείξει το εξής: Μέσα στο κράτος υπάρχει μια κλίκα που δεν με θέλει. Δεν ξέρω τον λόγο, ούτε ποιοι είναι. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, αυτή η ομάδα πρέπει να με γνωρίζει καλά, αλλά αυτό που τους διαφεύγει είναι η πολεμιστική φύση/μαχητική ταυτότητα που διαθέτω. Πρώτα με καθυστέρησαν για χρόνια, στη συνέχεια προσπάθησαν να με συνδέσουν με εγκλήματα πολέμου, και τώρα με κάτι άλλο πάλι με επιτίθενται.

Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου. Δεν έχω διαπράξει κανένα έγκλημα πολέμου ούτε έχω οποιαδήποτε σύνδεση με κράτος ή οργάνωση. Επέλεξα τον Κουρδικό λαό ως εταίρο μου μέχρι τέλους και υποστηρίζω τα δίκαια αιτήματά τους, όπως την υπόθεση του Πόντου, με ειλικρίνεια. Δεν έχω καμία οργανωτική σχέση με το PKK, αλλά είμαι φίλος του PKK. Βλέπω το PKK ως τη μοναδική οργάνωση του Κουρδικού λαού. Ήμουν μέλος του HDP, μέλος της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Συνειδητής Άρνησης Στρατιωτικής Υπηρεσίας. Πέρα από αυτό, δεν έχω σύνδεση με κανένα άλλο κράτος ή οργάνωση. Το λέω αυτό από την αρχή.

Επιπλέον, παρόλο που έχω καταφύγει εδώ ως πρόσφυγας, αυτά τα εδάφη είναι ταυτόχρονα η γη των πολεμιστών προγόνων μου. Κανείς δεν μπορεί να μου συμπεριφέρεται σαν ξένο και να με ξεριζώσει από αυτά τα εδάφη όταν το θελήσει. Όποιοι θέλουν να δοκιμάσουν κάτι τέτοιο θα αντιμετωπίσουν μεγάλη αντίσταση και θα υποστούν μεγάλη ήττα. Αυτό το δηλώνω εδώ και τώρα.

Ζητώ από όλους τους Ποντίους, από όλους τους Έλληνες πατριώτες να σταθούν στο πλευρό μου, στο πρόσωπό μου, σε αυτόν τον πόλεμο που έχει ανοίξει εναντίον μας. Η επιτροπή του δικαστηρίου είπε ότι υπάρχουν κάποια πράγματα για μένα, αλλά εξέφρασαν ότι ούτε οι ίδιοι ξέρουν τι είναι. Τώρα θα περιμένουμε το δικαστήριο να εξηγήσει αυτή την κατάσταση και μετά θα καθορίσουμε τον οδικό χάρτη για το πώς θα αγωνιστούμε εναντίον της. Καλώ για ακόμα μία φορά την κυβέρνηση και το Υπουργείο Μετανάστευσης να δείξουν λογική και να τερματίσουν αυτή την παράλογη κατάσταση.

Επιστολή του καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη στον Θάνο Πλεύρη για την υπόθεση Γιαϊλαλί!

Επιστολή στον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνο Πλεύρη απέστειλε ο Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης με αφορμή την υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, του οποίου η αίτηση ασύλου, όπως σας ενημέρωσε το Geopolitico.gr, απορρίφθηκε και αντιμετωπίζει την απέλαση στην Τουρκία, όπου κινδυνεύει η ζωή του. Είναι μια υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής μνήμης, της εθνικής ευθύνης και της ηθικής συνέπειας της ελληνικής Πολιτείας.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο που γεννήθηκε ως Ιμπραήμ Γιαϊλαλί στην Τουρκία, αλλά μέσα από προσωπική αναζήτηση, έρευνα σε αρχεία και μαρτυρίες, αποκάλυψε τις ποντιακές ελληνικές του ρίζες. Βαπτίστηκε Ορθόδοξος χριστιανός στην Ελλάδα, βρήκε συγγενείς, εγκαταστάθηκε και έζησε ειρηνικά τα τελευταία χρόνια στη χώρα που θεωρεί πατρίδα του. Την ίδια στιγμή, στην Τουρκία βαραίνουν εις βάρος του πολλαπλές διώξεις, κατηγορίες και εντάλματα σύλληψης, συνδεδεμένα με τη δημόσια στάση του υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, τη δράση του στα ανθρώπινα δικαιώματα και την καταγγελία αυθαιρεσιών του τουρκικού κράτους.

Η απόφαση απέλασής του προκαλεί εύλογα ερωτήματα: Πώς αξιολογείται η έννοια της «εθνικής ασφάλειας» όταν αφορά έναν άνθρωπο που δηλώνει Έλληνας στην καταγωγή και συνείδηση, και ο οποίος έχει υποστεί διώξεις, βασανιστήρια και καταδίκες για τη δημόσια έκφραση των απόψεών του; Ποια είναι η στάση της Ελλάδας απέναντι σε απογόνους βίαια εξισλαμισμένων Ελλήνων, οι οποίοι επιλέγουν να επανασυνδεθούν με την ιστορική τους ταυτότητα;

Η επιστολή του Ομότιμου Καθηγητή Ιστορίας Κωνσταντίνου Φωτιάδη προς τον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνο Πλεύρη, δεν περιορίζεται σε μία νομική ένσταση. Αποτελεί δημόσια παρέμβαση με ιστορικό, ηθικό και πολιτικό βάρος. Θέτει το ζήτημα της εφαρμογής των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας, της ευθύνης απέναντι στους απογόνους των εξισλαμισμένων Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου και της ανάγκης να μην καταστεί η Ελλάδα μέρος μιας απόφασης που ενδέχεται να οδηγήσει έναν διωκόμενο άνθρωπο σε σοβαρό κίνδυνο.