Ο ανδριάντας-μνημείο τού κάποτε κρατούμενου (νεολαίος τότε) Γρηγόρη Ριζόπουλου, όρθιος με την πέτρα στον ώμο και τη γροθιά σηκωμένη, ατενίζει πέρα από τη θάλασσα. «Μη μας ξεχνάτε -φωνάζει-, αν χαθεί η μνήμη, χάνεται ο άνθρωπος»
Του Θανάση Σκρουμπέλου
«Γιατί πήρατε τα όπλα, ρε πατέρα, με λιανοντούφεκα εσείς ενάντια σε όλους;» ρώτησα τον πατέρα μου πριν πεθάνει. «Δεν μας αφήσαν άλλο περιθώριο παρά μόνο να πολεμήσουμε για την αξιοπρέπειά μας. Αυτοί μας θέλαν στα γόνατα. Να σβήσουν τα τέσσερα χρόνια αντίστασης και να γυρίσουμε ξανά στο βασιλικό καπέλο, στο ρουσφέτι, στο παρακράτος, στη ρεμούλα. Εμείς θέλαμε πολίτες και αυτοί σέμπρους και ψυχοπαίδια. Εμείς τα 'χαμε βάλει με τους ναζί κι είχαμε νικήσει».
Του Θανάση Σκρουμπέλου
«Γιατί πήρατε τα όπλα, ρε πατέρα, με λιανοντούφεκα εσείς ενάντια σε όλους;» ρώτησα τον πατέρα μου πριν πεθάνει. «Δεν μας αφήσαν άλλο περιθώριο παρά μόνο να πολεμήσουμε για την αξιοπρέπειά μας. Αυτοί μας θέλαν στα γόνατα. Να σβήσουν τα τέσσερα χρόνια αντίστασης και να γυρίσουμε ξανά στο βασιλικό καπέλο, στο ρουσφέτι, στο παρακράτος, στη ρεμούλα. Εμείς θέλαμε πολίτες και αυτοί σέμπρους και ψυχοπαίδια. Εμείς τα 'χαμε βάλει με τους ναζί κι είχαμε νικήσει».
Το 1948, όταν ήρθε ο Βαν Φλιτ, «στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας» του είπε με τρεμάμενη φωνή ο Παναγιωτάκης Κανελλόπουλος κι ο Βαν Φλιτ είπε να τελειώνουμε γρήγορα με την «ανταρσία». Κι έφερε μαζί με τα δάνεια και τις ναπάλμ κάνοντας πεδίο δοκιμών την Ελλάδα, προεικονίζοντας χειρισμούς μελλοντικών πολέμων.
