Το μαζικό έγκλημα στα Τέμπη δεν ήταν ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, η ιστορία της οποίας βρίθει από παρόμοια εγκλήματα, ακόμη και ενάντια στον ίδιο το δικό μας λαό… Όχι γιατί βέβαια είμαστε κάποιος ιδιαίτερα εγκληματικός λαός. Αντίθετα, ιδίως εάν περιλάβουμε βέβαια σε αυτά και τα εγκλήματα εξ αμελείας που είναι και τα περισσότερα, παρόλο που συχνά δεν είναι τόσο ειδεχθή όσο τα εγκλήματα εκ προθέσεως. Χωρίς φυσικά να τα κάνει, όπως στην προκειμένη περίπτωση, λιγότερο απεχθή.
Ιδιαίτερα μάλιστα όταν τα θύματα ανήκουν, όπως φαίνεται συνέβη στα Τέμπη, στα λαϊκά στρώματα που εμπιστεύθηκαν το τρένο, όχι μόνο γιατί κάποτε ήταν το ασφαλέστερο μέσο συγκοινωνίας αλλά και γιατί ήταν και το φθηνότερο που προσέλκυε βέβαια κυρίως τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα. Δηλαδή τα λαϊκά στρώματα που δεν έχουν καν τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν άλλα ακριβότερα μέσα συγκοινωνίας (όπως το αεροπλάνο ή το ΙΧ, που πολλοί στα λαϊκά στρώματα ακόμη δεν διαθέτουν) και καταφεύγουν συνήθως στο τρένο. Ακόμη περισσότερο μάλιστα σε χώρες σαν την Ελλάδα όπου λόγω της κατάστασης των δρόμων (από άποψη ατυχημάτων) το τρένο εθεωρείτο γενικά μέχρι σήμερα σαν το ασφαλέστερο ίσως μέσο συγκοινωνίας, πέρα επίσης από το ότι είναι και το πιο οικολογικό.
Γιατί το έγκλημα ήταν συστημικό;
Το έγκλημα δεν οφειλόταν δηλαδή απλώς στο ότι το σύστημα ήταν ιδιωτικοποιημένο, γιατί πολύ πιθανό θα συνέβαινε ακόμη και αν ήταν δημοσιοποιημένο, έτσι που λειτουργούν ιδιαίτερα οι “δημόσιες” υπηρεσίες στην Ελλάδα, όπου το «μέσον» είναι ο τρόπος εξασφάλισης μιας θέσης και προπαντός διατήρησης αυτής.
