Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Π.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ Π.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 24 Απριλίου 2018

Υπήρχε και αριστερό «Κλικ»

Του Δημήτρη Μπούσπουρα

Διαβάζω σχόλια για τον Πέτρο Κωστόπουλο που δήλωσε ότι τα life style περιοδικά του, «ξεβλάχεψαν» πολλούς Έλληνες που έψαχναν την Ευρώπη.
Θυμίζω όμως ότι πριν από τον Κωστόπουλο υπήρχε μια κίνηση που κατέληξε παρόμοια. Το περιοδικό Σχολιαστής εκδίδονταν από στελέχη της Β´ Πανελλαδικής, της διάσπασης δηλαδή του ΚΚΕ εσωτερικού, είχε μεγάλο σχήμα και γυαλιστερό εξώφυλλο με εντυπωσιακές φωτογραφίες. Στην πραγματικότητα ήταν το πρώτο περιοδικό life style στην Ελλάδα. Ένα λαϊφστάιλ της αριστεράς ίσως. Αυτής που κατέληξε ως χαβιαροαριστερά ή αριστερά των σαλονιών και των συμβούλων ή αλλιώς η αριστερά των δικαιωμάτων που δεν έχει καμία σχέση με την μεγάλη πλειοψηφία του λαού.
Στην Β´ Πανελλαδική υπήρχαν πολύ αξιόλογα άτομα όπως π.χ. ο Τάκης Υπέρμαχος που έτυχε να γνωρίσουμε αλλά πέθανε νωρίς, οι περισσότεροι όμως ήταν έτοιμοι να μπουν στο σύστημα γνωρίζοντας τον χειρισμό των μαζών και της νεολαίας. Πολλά από αυτά τα στελέχη συνεργάστηκαν με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως σύμβουλοι και διευθυντές, έγιναν καθηγητές ή δημοσιογράφοι, άλλοι φτιάξανε μπαρ, ντισκοτέκ ή επιχειρήσεις επικοινωνίας και διαμόρφωσαν ένα κλίμα διαφορετικό στην Ελλάδα του ´80 και του ´90.
Το κύριο χαρακτηριστικό, που ταίριαξε με τον Σχολιαστή, ήταν μία διάχυτη ξενοιασιά στην νεολαία της δεκαετίας του ´80 συνδυαζόμενη με τον χαβαλέ που αντικατέστησε την αγωνιστικότητα και την αριστερή «ποζεριά» της προηγούμενης περιόδου, με τα στρατιωτικά αμπέχονα και τις ινδικές φούστες. Στον Σχολιαστή υπήρχαν κείμενα που αναφέρονται σε κάποια ρεύματα στην Ελλάδα αλλά στρέφονταν κυρίως προς την Ευρώπη με Αλτουσέρ και άλλους διανοούμενους της εσπερίας.

Τετάρτη 18 Απριλίου 2018

Κωστόπουλος: Η γερασμένη «ουλή» του εκσυγχρονισμού

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Ο Πέτρος Κωστόπουλος είναι μια τραγική φιγούρα. Κι όπως όλες οι τραγικές φιγούρες πρώτα από όλα αδυνατεί να κατανοήσει τους όρους της δικής του τραγωδίας αλλά και τις επιπτώσεις που είχε αυτή σε άλλους, ξεκινώντας από τους εργαζόμενους που άφησε απλήρωτους. Ούτε είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα αδυνατεί να κατανοήσει ποιας μετάλλαξης υπήρξε το σύμπτωμα και η ουλή.
Η υπόθεση περιοδικά lifestyle στην Ελλάδα δεν είναι απλή και απαιτεί ένα είδος πατριδογνωσίας. Δεν ήταν απλώς τα περιοδικά των ΔΑΠιτών ή των «νεοφιλελεύθερων». ‘Ηταν μία από τις μορφές που πήρε ο αργός μετασχηματισμός της μεταπολίτευσης στον εκσυγχρονισμό. Ήταν τα βήματα των μεταπολιτευτικών γενεών από μια αριστερή στράτευση, ενίοτε και ερζάτς στον ψευδο-ηδονισμό του νεοφιλελευθερισμού, αυτό που ο Ζίζεκ περιέγραφε έγκαιρα ως την κατηγορική προσταγή «Απόλαυσε».

Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2016

Κωστοπουλισμός, ιδιωτική τηλεόραση και ιδιωτεία

Κομμάτια και θρύψαλα: 26 χρόνια ιδιωτική τηλεόραση

Του Μάνου Στεφανίδη

Ο κόσμος πάλι καίγεται -και πότε σταμάτησε να καπνίζει;- αλλά εμείς ασχολούμαστε πάλι με τα χρυσοφόρα σκουπίδια και τους λαμπυρίζοντες τενεκέδες της εγχώριας σόουμπιζ, αυτή τη φορά για λόγους παιδαγωγικούς. Καταγγέλλω το φαινόμενο του κωστοπουλισμού και των ποικίλων λαϊκισμών των ταυτισμένων με την επίσημη εξουσία, εδώ και τριάντα χρόνια με τεράστιο προσωπικό κόστος. Η τέχνη της φτήνιας ως άλλοθι μιας πραγματικότητας που παραμόρφωσε γενιές και κακοποίησε συνειδήσεις. Που λοιδόρησε ό, τι την ξεπερνούσε, αυτό που αδυνατούσε να συλλάβει. Ο προστατευόμενος του Λαλιώτη υπήρξε ο εκφραστής, του μπρούτου κωλοπαιδισμού, της μάτσο κουλτούρας και του πιο αξιοθρήνητου λάιφ στάιλ όπως το οικοδόμησε σιγά σιγά η πασοκική νομενκλατούρα. Περισσότερο από τον Κοσκωτά, τον Πώποτα ή τα υπόλοιπα νέα εκδοτικά τζάκια, ο Ανδρέας επένδυσε στην exentrique δημοσιογραφικό στυλ του Κωστόπουλου το οποίο εισήγαγε νέα ήθη και ακύρωνε τις παλαιές πένες πρωτοκάνοντας χρήση και κατάχρηση της μαγικής λέξης «μαλάκας». Αληθινή επανάσταση στη σκέψη και την γραφή! Από εκείνο το σημείο και ύστερα, όλα θα ήταν πιο εύκολο για τον Πέτρο και τους ομόσταυλούς του. Έτσι ο κωστοπουλισμός κατέστη σταδιακά το ανώτατο στάδιο του πασοκισμού ως εδραίας ιδεολογίας ( δηλαδή τραμπουκικής συμπεριφοράς και επίδειξης " μούρης ") εκμαυλίζοντας τουλάχιστον, δύο γενιές.